من یک دوست دارم از نوع خوبش ...خیلی خیلی خوب وششدانگ ش !که نه هم را دیده ایم نه قرار است ببینیم ..اما شرط و آداب و حــق دوستی را آنچنان تمام وکمال به جا آورده که ...که همین الان که دارم از او مینویسم یک لبخند گــُـــنده روی لبهایم می نشیند ...دوستی که یکبار حتی سرش را به طاق کوبیدم...کوبیـــــــــــــــدم ها ! ( ببخشید خب ...)اما تمام قد ایستاد و توضیح داد ..توضیح داد و من نشنیدم...توضیح داد و من نفهمیدم ...و او ایستاد وتوضیح داد و توضیح داد وتوضیح داد تابه من یاد داده باشد در دوستی ها اگر طرف مقابلت قاتی کرد تو قاتی نکن ...به حرمت خودت !به حرمت او ..به حرمت دوستی تان ..دوستی که به گمانم بیشتر از همۀ آدمهایی که میشناسم کتاب خوانده و میخواند ..و قلم ِ بسی کم نظیری دارد ..دوستی که دریک دورۀ تلخ وسیاه ..هرچه حوصلۀ داشته ونداشته اش را جمع کرد وپای ورّاجی های دخترکی دیوانه نشستتا آن جنون کار دست دخترک ندهد ..دوستی که آنقـــــــــــــــــدر دوست بود که در روزهای وحشت ِ بیماری مادر ..دوستی که یک شب قبل از رفتن مادر ...دوستی که همان روز رفتن مادر ...!از دخترک خبر داشت ........................................دوستی که خودش گیر وگرفتاری کم ندارد ...اما عجیب وصل است به خدای مادر ...ودرنتیجۀ این اتصال عجیـــــــــــــــــــب آرام است ...حداقل در ظاهر ..دوستی که دوسه روز قبل ..وقتی داشتم زخمی کهنه را میسوزاندم..به صدای بلند گفتماین لحظه را برای آن دوست تعریف خواهم کرد ...!آهای دوست بامعرفت واقعا راستکی ...این نوشته کوتاه برای این است که بگویم که گفته باشم قدردان همۀ دوستی ها وخوبی ها وانسانیت ومعرفتی که خرج کرده اید هستم ..قدردان همۀ بودن های تمام قد شما هستم ..وبرایتان از خدایتان

اما دوست من با طیـــّاره آمد'>آمد ! باران هم نمی آمد !وقتی دیدمش خودم را آمادۀ یک بغل ِ ســـفت ِ گـــُـــندۀ جانانه کرده بودم که ..پیش از آن مراسم ِ چــِــلانــِــش ! ..قبل از آنکه بخواهد دستانش را برایم بازکند...یکهو لبخند همیشگی روی صورتش محو شد وجایش را به اشکی جدی داد که ریخت در چشمان زیبایش ...گفت تو چـــــــــــــــــــــــــــرا اینطوری شدی؟بعد بغلم کرد وبغلش کردم..وهی صورتش را از صورتم دورمیکرد و سعی میکرد از کمی فاصله نگاهم کند ..وباز یکهو میگفت توچرا اینطوری شدی؟؟؟!کمی بعد خودش هم دست آخر اعتراف کرد که خیلی جلوی خودش را گرفته که ننشیند ویک دل سیر برای من وداغانی هایم گریه نکند ..حرفهای داخل پرانتزی :( اولا که من کلا زیادی پررو هستم و معمولا بیشتر از توان و زور وقدرت واقعی ام را ادعا میکنم والبته پای این ادعایم هم می مانم و تاحدممکن خــــوب ادایش را در می آورم .میخواهم بگویم من کلا اهل روضه خواندن در باب ِ ضعیف بودن وافسردگی وبیچاره گی ها نیستم ..این مدلی نیستم که هی دلم بخواهد طفلکی باشم و حیوونکی باشم و آخی و ای وای بشنوم ..خب؟اما از آنجاییکه احتمال چنین شوکه شدنی را در دوستم میدادم قبل از آمدنش هزار وشونصد بار گفتم :" ببین !مثل حکایت اجسام و تصویرشان در آینه ! ..این دخترک توی واتساپ هم از چیزی که میبینی منهدم تر است ها ! "اما اومیگفت نه ...خوبی من هم اصرار به بدبودن نداشتم خبمیگفتم خوبم !ولی آمد و دید که خوب نبودم وچشمهای سبزرنگش آبی شد ! )روضه خواندن بس است ..بیایید از سوغاتی ها بگویم !برای من وپیشی هایم ! کلی سوغاتی آورده بود ..مثل همیشه با سلیقه و سخاوتمندانه ....ومن که اصولا در ذوقمرگ ترین حالت ممکن هم واکنش ِ هیجانی ندارم مثل همیشه با یک لبخند عمیق از اوتشکر کردم

آدمها هیچ چیز را فراموش نمیکنند ..فقط انگار دردش یا مزۀ بسی خوشمزه اش ...کمی کمرنگ میشود ..شاید حتی کم هم نشود اما تغییر میکند ..اوهوم..ما دچار فراموشی نمیشویم ..بلکه خودمان تصمیم میگیریم یک چیزهایی را یادمان نیاید ...ویا اگر یادمان افتاد بادمپایی ابری ِ سبز میفتیم دنبال آن گوشه از مغزمان که انگشتش را کرده بوده توی دماغ ِ خاطرات ...وآنقدر میزنیمش تا یادش برود وخودمان هم یادمان برود که اصلا چرا زدیم له ش کردیم ..حالا این نیاز ِ به فراموش کردن را درمقیاس های بالاتر درنظر بگیرید ...در اندازه هایی که آدم لازم باشد تکه های خـــــــــــــــــــــــــــــــیلی بزرگ و گسترده تری را دور بیندازد ..سالهای ســـــــــــــــــال را شاید ...وآدمهای زیاد و زیادی ِ تویش را ..اینطوری است که آلزایمر میگیرد ..میگیردش تا خیلی چیزها را ول کند ...تاریخ ها ..میتوانند خیلی مهم باشند ...ومیتوانند فقط عدد باشند ! ..وقتی یک تاریخ بشــــود فقط و فقط یک عدد ..یعنی باید خیلی چیزهای مربوط به آن تاریخ را بپیوندانیم به بند ِ آلزایمر ...آلزایمر اتفاق خوبی است ...فراموشی انتخاب خوبی است !